Knielog

Zaalvoetbal

2005-09-03T13:58:00.000+02:00

Vrijdag 2 sept, Amsterdam -- Na een jaar blessureleed maakte Merlijn z'n rentree in het keurkorps der Floraboys. Op voorhand werd door fans al druk gespeculeerd over een terugkeer van de boomlange verdediger, maar algemeen werd aangenomen dat van een optreden nog geen sprake kon zijn door een opspelende hamstring. Hoe groot was dan ook de verrassing toen Merlijn op kicksen de catacomben uitkwam en volledig mee kon doen aan de warming-up; bij elk balcontact van de oude meester trok een siddering van genot door het stadion.

Met gevoel voor timing werd Merlijn na een kwartier spelen in de eerste helft ingebracht, waarop alle supporters, tevens die van Eintracht Schwalbe, hun respect betuigden aan de sympathieke verdediger door middel van een minutenlange staande ovatie. Vanaf dat moment was duidelijk dat de uitkomst (2-12) van de krachtmeting van ondergeschikt belang was aan de grote gebeurtenis van die avond: Merlijn is terug!

Bespreking

2005-07-30T20:37:00.000+02:00

Afgelopen maandag was de bespreking van de eindtest. Met rosé en toastjes werden we onthaald en in de administratiekamer waar de bespreking was, hing voor een keer geen rookwalm. Belangrijk aan de resultaten was dat je onder een bepaalde wetenschappelijke grens zat en dat de verhouding tussen motoriek-kracht en links-rechts op orde was. Wat betreft die wetenschappelijke grens zat ik er steeds net aan. Mannen van mijn leeftijd moeten 30 meter in 5 seconden kunnen sprinten. Ik had 4.96. En de overige oefeningen gold eigenlijk hetzelfde verhaal. Jules zei dat dit geen wonder was want de oefeningen waren veelal gericht op explosiviteit. "Als je even naar hem kijkt dan zie je dat hij lange-duurspieren heeft en geen sprintspieren. Het is dan ook een raadsel waarom je voetbalt." Enzovoort en zo verder. Hoewel de uitslag dus niet geweldig waren lieten ze wel zien dat bovengenoemde verhoudingen goed waren. Het geopereerde been is niet minder dan 10% zwakker dan het goed been.

De prognose is dat ik over twee maanden een volledige voetbalwedstrijd kan spelen. Daar heb ik zelf maar van gemaakt dat ik over een maand weer voluit mag ballen op het Florapark.

Na de bespreking zijn we - Jules, vier andere kniepatiënten en ik - gaan eten bij Elsa's en hebben we sterke verhalen gehoord over het leven als fysiotherapeut. In principe had het zo kunnen zijn dat ik na de cappucino met appeltaart nooit meer naar fysiotherapie had hoeven gaan. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en afgelopen vrijdag heb ik me weer laten afbeulen in het Oosterpark.

Gat

2005-07-23T13:11:00.000+02:00

De laatste keer dat ik bij de fysio was is nu anderhalve week geleden. Hoewel ik het idee had dat ik in een gat zou vallen na de eindtest bevalt het me goed. Ik heb afgelopen zondag een flink stuk hardgelopen en op woensdag toch maar voor mezelf getraind in het Oosterpark. Daarnaast, ik beken, heb ik niets meer gedaan. Eigenlijk ben ik bang dat dat gat pas maandag duidelijk wordt, als ik te horen krijg dat ik nog moet bijtrainen op bepaalde onderdelen.

Afwachten

2005-07-16T16:28:00.000+02:00

Op de keper beschouwd wordt de eindtest ook maar afgenomen in een lege sporthal.

Het was een teleurstelling. Heb gister de eindtest gedaan, maar er was niets finaals aan. Over anderhalve week hoor ik de uitslag pas omdat Jules er dan pas weer is. Dus als het herstelproces ergens eindigt, dan eindigde-d-i in ieder geval niet gisteren.

Over het verloop van de eindtest zelf kan ik niet zoveel zeggen. Ik zat zo'n beetje in de middenmoot bij alle oefeningen. Maar mogelijk dat dat herinneringspositivisme is. Afwachten dus.

Vallen

2005-07-14T21:14:00.000+02:00

Elke zondag oefen ik in Aerdenhout. De meeste tijd besteed ik langs de Vondellaan. De Vondellaan is een brede, lange laan met aan weerszijden grote bomen. De lantaarnpalen markeren lengtes van ongeveer 35 meter waarop ik variërende oefeningen doe zoals kikkersprongen, hinkelen en sprinten.

Het eerste stukje van deze laan doe ik altijd een slalomparcours om de bomen. Ik slalom dan om vier bomen heen en neem wat rust daarna. De bedoeling is de grond aan tikken bij elke boom om vervolgens vanuit die lage positie zo rap mogelijk weg te sprinten. Afgelopen zondag sprintte ik echter zo hard weg dat ik uitgleed en languit op de bemoste Vondellaan lag. Allereerst voelde ik natuurlijk m'n knie, maar die leed slechts een oppervlakkige schaafwond. En de rest viel ook erg mee.

Toen ik dit aan Jules verteld zei hij met pretoogjes dat iedereen dit soort momenten nodig heeft in z'n revalidatieproces om te leren dat je knie stilletjes alles weer kan wat i vroeger ook kon.

Herstelproces

2005-07-14T20:53:00.000+02:00

Het hele kniegebeuren begon natuurlijk op het moment dat ik m'n kruisband inscheurde. Het proces van herstel begon natuurlijk op het moment dat m'n nieuwe kruisband aangebracht was. Maar wanneer is dat proces afgelopen? Als je je fysiotherapeut bedankt voor goede zorgen? Als je voor het eerst weer gaat een echte sport gaat doen, zoals tennis of voetbal? Als je geen speciale warming-up meer hoeft te doen voordat je gaat sporten? Als je een ongecontroleerde beweging maakt zonder bij je knie stil te staan? Als de trekkracht van beide kruisbanden even groot is?

Omdat ik niet zou weten waar het proces eindigt ben ik blij dat zo'n eindpunt is aangebracht: de eindtest. Welbeschouwd is de eindtest niet zo finaal als de naam doet vermoeden. Er wordt gemeten hoe ik ervoor staat op het gebied door middel van een zestal oefeningen. Als blijkt dat ik een onderdeel niet beheers zal ik daar de komende tijd nog aan werken.

Maar toch leeft de hele praktijk toe naar een eindtest. En het feit dat het zestal oefeningen geheim is draagt des te meer bij aan het mysterieuze aura. Ik schijn zelfs geheimhoudingsplicht te hebben over deze oefeningen! Jules gaf me afgelopen woensdag zelfs een hand en voegde me toe: "Namens mijzelf en de hele praktijk wens ik je heel veel succes tijdens de eindtest."

Mogelijk is een buitenstaander zich nauwelijks bewust van wat de eindtest voor mij betekent: Het einde van het knieleed. Daar werd ik vandaag op m'n werk op gewezen toen iemand opmerkte dat ik heus niet zenuwachtig was voor de eindtest, omdat ik er immers niet voor kan zakken.

Schema 3

2005-07-01T22:34:00.000+02:00

Vanaf begin juli tot heden werden de oefeningen korter. Per dag ben ik nog hooguit twee uur bezig met oefenen. De intensiteit daarentegen is wel veel hoger. Mijn schema tot de eindtest:

maandag: 9.00 - 11.00: fysio
dinsdag: 17.30-18.30: zelf buitentrainen
woensdag: 17.30 - 18.30: aerobics (de afgelopen drie maanden dan)
donderdag: 9.00 - 11.00: fysio
vrijdag: 7.30 - 8.30: buitentraining
zaterdag: rust
zondag: zelf buitentrainen.

Schema 2

2005-06-29T21:52:00.000+02:00

De eerste zes weken vulde m'n kniebezigheden bijna een hele dag (zie Schema). Gedurende de tweede periode, die geduurd heeft van half maart tot begin juni, heb ik me aan het volgende schema gehouden:

8.45: oefeningen
9.00 - 11.00: fietsen naar Ouderkerk aan de Amstel
12.00: oefeningen
15.00: oefeningen
17.00: oefeningen
20.00: oefeningen.

De oefeningen hielden gerichte spieroefeningen in (vijf maal 15 lage kikkersprongen gevolgd door 15 hoge kikkersprongen; vijf maal 15 keer hurken -- squat-en -- op één been; vijf minuten een gewicht van vijf kilo heffen) en duurden al met al elke keer twintig minuten. Nu gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat ik al na een week sterk de overtuiging kreeg dat drie à vier keer oefenen per dag ook wel voldoende zou moeten zijn.

Verder ging ik op maan- en donderdagen naar Jules bij en na verloop van tijd ook naar aerobics op woensdag.

Aerobic

2005-06-29T21:33:00.000+02:00

Vandaag, twaalf weken geleden, deed ik voor het eerst mee aan de knie-steps, die wordt georganiseerd voor kruisbandpatiënten. En tevens door kruisbandpatiënten. Want de kniesteps worden geleid door Meike, met wie ik nu in de buitengroep zit.

Het nut van steps is dat het relatief gecontroleerde bewegingen zijn, die niet heel erg belastend voor die knieën zijn. Naast dit fysiologische aspect is er ook een mentaal aspect: je bent zo druk bezig met steppen dat je voor een moment niet aan die knie denkt. En dat gold helemaal de eerste keer, toen ik groen als gras achter m'n stepje ging staan en met grote ogen de kuiten van Meike in de gaten hield.

De kunst van steps is dat je kleine series danspasjes rond en over een verhoging uitvoert. Welke pasjes dat precies zijn wordt bepaald door de leider en aangegeven met stepsvocabulaire. Een bloemlezing: walking horse, basis, streggle(?), over de top, dubbel basis, side swing. Als je niet weet wat deze termen betekenen dan rest je niets anders dan de kuiten van je leider te volgen. Maar nu weet ik uitstekend hoe ik steps moet doen; vandaag heb ik zelfs af en toen m'n armen meebewogen!

Gemiddeld

2005-06-18T12:09:00.000+02:00

Vorige week vrijdag. Coopertest: 12 minuten hardlopen. Resultaat: 2630 meter.

Volgens Jules' lijstje in de kleedkamer is 2500 meter goed en 3000 uitstekend, voor mannen. Wat er meer toe doet is het relatieve verschil. Van de zeven mannen waren er drie sneller dan ik en drie minder snel. Daarmee ben ik dus precies gemiddeld.

Gisteren, vrijdag. We werken nu toe naar de eindtest, de dag des oordeels. Als ik af moet gaan op gisteren zal ik onherroepelijk te licht bevonden worden. Het maken van hurksprongen-achteruit heb ik nog niet bepaald onder de knie. Dat is voor een gewoon mens geen punt, en filmsterren hebben een stuntman voor de hurksprong-achteruit. Maar alle kniepatiënten in de ochtendgroep kunnen de hurksprong-achteruit wèl met als gevolg dat ik helemaal als laatste eindig! (Op m'n aerobicjuf na. Maar dat telt niet, want dat is hetzelfde als winnen van je moeder.)

Onderhandeling

2005-06-09T21:17:00.000+02:00

Tot een dag geleden was ik officieel 40% ziek. In de praktijk maakte ik alsnog wel dagen van acht uur, maar het was mij toegestaan om na ongeveer vijf uur de werkplek te verlaten.

Omdat de trainingen korter en intensiever worden is die 40% niet meer redelijk. Vandaar dat ik gisteren met de bedrijfsarts ben gaan praten. Ik vertelde haar dat Jules schatte dat ik 12 tot 14 uur per week bezig ben met revalideren. Op maandag en donderdag train ik grofweg 's twee uur in de ochtend. Op dinsdag loop ik in het Oosterpark, na m'n werk; woensdag heb ik knie-aerobics van 17:30 tot 18:30 uur. Vrijdag heb ik de gruwelijke buitentraining, en die duurt tot 8:30 uur.

Die uiteenzetting overziend constateerde ze, de bedrijfsarts dus, dat ik van die twaalf tot veertien uur wel twee uur in werktijd zou mogen doen.

Twee uur.

Naar mijn mening was dat in eerste plaats te weinig omdat ik het onredelijk vind de rest in eigen tijd te moeten doen. In de tweede plaats komt dat 's ochtends sporten mijn concentratie gedurende de rest van de dag niet ten goede komt. Aldus sprak ik. Wat ik niet zei was dat ik me eigenlijk wel meer dan (36/38 * 100) < 6% zielig vind en dat wil ik erkend hebben!

Opmerkelijk genoeg werd m'n concentratiepunt niet bijzonder op waarde geschat: "Ik vind gebrek aan concentratie door moeheid moeilijk te kwantificeren. Je kunt ook zeggen dat een gezonde Hollandse jongen toch aan sport moet kunnen doen. Sport is goed voor de concentratie."

Na keiharde onderhandelingen is gebleken dat ik 15% ziek (zielig) ben, een kwantiteit waar ik me beter in kan vinden.

Coopertest

2005-06-09T21:04:00.000+02:00

Maandag bereidde Jules me op een Coopertest voor vrijdag voor: "Twaalf minuten rennen." Omdat ik geen flater wil slaan in m'n buitengroepje ben ik dinsdag en woensdag gaan oefenen op het rennen gedurende twaalf minuten. Een rondje Oosterpark is ongeveer 1300 meter en daarover deed ik de eerste keer 5.45 min. en de tweede 5.37 min. (gemiddeld over twaalf minuten). Nu hangt er in de kleedkamer een tabel met tijden en klassificaties. Gemiddeld is 2000 meter en 2700 meter, de afstand die ik mezelf had toeberekend, zit tussen goed en uitstekend.

Echter. Toen ik vandaag tegen Jules vertelde dat ik geoefend had, zei-d-i dat dat toch nergens goed voor was omdat we niet twaalf minuten achter elkaar zouden gaan lopen. "Instructies krijg je ter plekke."

De essentie van gruwelijkheid is het onverwachte. Een gruwelijkheid waar je je tegen kunt wapenen is berekenbaar en verwordt tot een sleur. Maar een Coopertest die blijkt al hinkelend afgelegd te worden - een reële optie - is de gruwelijkheid in optima forma.

Lotgenoot

2005-06-04T00:45:00.000+02:00

Na m'n eerste kijkoperatie heb ik gerevalideerd met de middelste van deze drie kersverse ajacieden. Cees Keizer is de naam en hij heeft zojuist een contract getekend.

De toelichting op de website van Ajax, waarin zijn referentie naar mij als grote bron van inspiratie is weggeknipt, luidt:

Voor Cees Keizer was het telefoontje van zijn zaakwaarnemer dat hij een contract mocht tekenen een verrassing. "Ik ben dit seizoen voornamelijk geblesseerd geweest aan mijn knie. Eigenlijk ben ik pas een maand fit. Toen mijn zaakwaarnemer belde was ik dus ontzettend blij", vertelde de Volendammer, die een goede pass in huis heeft en over een goed inzicht beschikt. De 19-jarige middenvelder combineerde tot nu toe het voetbal met een studie Economie aan de Universiteit van Amsterdam. "En dat gaat goed, ik heb alle punten voor mijn studie nog gehaald. Ik denk wel dat het volgend jaar lastiger zal worden om beide te combineren. Maar hoe dat zal lopen, merk ik vanzelf."

Vraag

2005-06-04T00:42:00.000+02:00

Dinsdag 17 mei ontving ik het volgende mailtje van Koen.

Dag Merlijn,

Allereerst sorry voor mijn brutaliteit, maar ik ben je site knielog.blogspot.com tegengekomen en met interesse gelezen. Ik heb helaas ook mijn kruisband gescheurd en zou, indien je dat goed vindt, je wat dingen willen vragen.

Ik had al gereageerd op de weblog, maar aangezien je niet reageerde (de site niet meer update), dacht ik, ik zoek op deze manier contact.. (je foto op de profilepagina verwijst naar je uva-pagina).

Zou je wat vragen willen beantwoorden ? Indien niet, jammer, maar dan kun je deze mail als niet verzonder beschouwen !

Mvg

Koen

Terug

2005-06-04T00:27:00.000+02:00

Na een lange tijd weer terug on-line. Het nieuws is te goed om onvermeld te laten. Vandaag heb ik meegedaan met de buitentraining. Patiënten die ook bij mijn fysio lopen, weten wat het inhoudt om mee te doen met de buitentraining: 7:30 uur in het Oosterpark om een uur lang oefeningen te doen waarvan je niet voor mogelijk had gehouden dat ze doenbaar zijn. Laat staan voor jou met je zwakke knie.

Vandaag viel het me erg gemakkelijk. Ik kan nog steeds normaal lopen en ben zelfs zo overmoedig te vermoeden dat ik morgen geen spierpijn zal hebben. De reden daarvoor is niet mijn uitzonderlijke gestel (of ook), maar vooral omdat er mensen van Hogeschool van Amsterdam waren die foto's kwamen nemen. Omdat Jules een interesse blijkt te hebben voor fotografie, had i een parcours samengesteld op esthetische criteria. Naast het springen rond bankjes -- dat alsnog gruwelijk was -- mochten we in het tweede halfuur over stenen in een vijver springen. De foto's zijn vermoedelijk erg mooi.

Nòg beter nieuws is dat Jules verwacht dat ik over anderhalve maand -- midden juli -- mee mag doen aan de eindtest. Dat zou betekenen dat ik er met vijf-en-halve maand vanaf zou zijn.

Werkdag

2005-03-20T22:15:00.000+01:00

Vandaag, 16 maart, de eerste lentedag, de eerste werkdag. Een werkdag ook in de zin dat ik eerst op de racefiets naar Ouderkerk ben gefietst. Omdat de planning was dat vandaag pas de eerste fase zou eindigen had ik vandaag ook een afspraak met de bedrijfsarts. Met de bedrijfsarts ben ik overeengekomen dat ik de komende tijd 40% ziek ben. In die 40% kan ik me dus tijdens werktijd vol storten op m'n fijne oefeningen.

Het opvatten van m'n werk betekent ook dat ik jullie op minder reguliere basis op de hoogte zal houden via m'n weblog.

(Dit stukje is wat verlaat omdat de blogspot.com hem niet wou laden. Daarnaast ben ik ook weer aan het werk en heb vandaag, 20 maart, twee uur gefietst en twee uur gewandeld.)

Heitinga

2005-03-15T11:13:00.000+01:00

Een gescheurde kruisband is een relatief veelvoorkomende blessure onder voetballers. Voor zover ik het kan overzien is het ook één van de blessures waarbij de revalidatieperiode erg lang is vergeleken bij de kans op volledig herstel. Goed te weten mee te kunnen in de eredivisie der voetbalblessures.

Eén van de belangrijkste voetballende kniepatiëntien is Johnny Heitinga. Johnny is de defensieve rots waar zowel Ajax als Oranje op rust.

Daarnaast is Johnny ook kniepatiënt. Tweevoudig zelfs. In eerste plaats namelijk scheurde hij een meniscus in z'n rechter knie. Na daarvan te zijn hersteld, een halfjaar revalidatie, mocht hij weer schitteren in de Arena. Maar hem was maar een korte schittering beschoren, want in zijn come-back wedstrijd scheurde hij de kruisband van z'n linker knie. Ook daarvan is Johnny hersteld en nu is hij aanvoerder van Ajax. (Ik zou nog altijd graag een mooie poster van Johnny hebben, maar kon er nergens een vinden. Als jullie er eentje zien houd ik me aanbevolen.)

Dit klinkt misschien als een dubbele treurgang. Maar een speler van de A1 van Ajax, met wie ik aan de praat raakte bij mijn fysio, merkte op dat Heitinga al die tijd wel al een contract had. Terwijl hij, die speler van Ajax A1 dus, juist z'n kruisband had gescheurd in de periode dat i zich voor een vast contract in de kijker moest spelen.

Amsterdam-Noord

2005-03-15T10:52:00.000+01:00

Gister (maandag) was ik vijf weken en vijf dagen post operatief. Mijn schema zou ophouden als de eerste fase van het revalidatieproces voltrokken was. In de meeste gevallen na zes weken. Maar in mijn geval vond de fysio dat we maar niet moesten muggenziften en dat ik die twee dagen kado kon krijgen. Dat betekent grofweg dat ik nog wel moet oefenen maar slechts vijf maal twintig minuten per dag en niet meer vijf maal vijf kwartier. Verder mag ik zonder brace lopen, zowel binnen als buiten, en zonder brace slapen. Ook mag ik weer buiten fietsen, al moet ik dat vooral recreatief doen; dus zoveel mogelijk tochtjes buiten de stad maken. Want vooral het stoppen en afstappen is nog erg gevaarlijk.

Daarom ben ik gister met Niels wezen kijken naar een racefiets, die ene die voor €195 werd aangeboden op marktplaats.nl. De eigenaar woonde in Amsterdam-Noord en was uiteraard ook erg lang. Maar de gelijkenis ging verder want ook hij was kniepatiënt geweest. "Dubbele meniscus". Hij deed z'n racefiets in de verkoop omdat i een betere had gekocht. Als ik de verhalen moet geloven is het een absolute goeroefiets, want alle versnellingen kunnen via het stuur bediend worden, etc. etc. Maar hij was duidelijk nog erg gehecht aan z'n eerste racefiets: hij vertelde dat hij er twee keer Luik-Bastenaken-Luik op had uitgereden. En Niels zei dat hij ons nog even nakeek toen we wegliepen met mijn nieuwe fiets.

(Voor de spel-theoretici: ik bood via de e-mail €145 op de fiets. Na een ingewikkeld protocol met velerlei briefjes in enveloppen kwamen we uit op de schappelijke prijs van €150.)

Modeldialoog

2005-03-12T16:02:00.000+01:00

In de cursus converseren met kniepatiënten nu het gesprek op straat.

Opening

Hallo kniepatiënt*. Ik zie dat je nog met brace loopt. Je zit dus nog in de A.D.L.-fase. Ik heb gehoord dat dat erg zwaar is. Hoe valt het jou?

Interesse tonen

Mag ik misschien je knie bekijken? En je andere knie ook, ter vergelijking? Wat een verschil, hè! Maar je goede been is ook wel erg gespierd.

Hulp aanbieden

Ik heb nog een home-trainer op zolder staan, die erg hoog ingesteld kan worden alsmede in zwaarte instelbaar is. Zou jij die kunnen gebruiken?

Afsluiting

Ik vind het reuze knap van je. Ik denk niet dat ik het zou kunnen opbrengen. Dag kniepatiënt*.

(Op de plaats van kniepatiënt* mag eventueel de echte naam van de kniepatiënt worden ingevuld.)

Racefiets

2005-03-11T20:18:00.000+01:00

Vanaf woensdag mag ik weer op een echte fiets fietsen. En zoals altijd met fysiotherapeuten betekent dat dat ik op een echte fiets moet fietsen. Mijn fiets in Amsterdam is echter een kleine stadfiets. Daarom ben ik me op de aanschaf van een racefiets aan het beraden, om het stukje fietsbeleving te maximaliseren. Punt is natuurlijk dat die racefiets wel de juiste framehoogte moet hebben. Uit informatie op het internet maakte ik op dat die hoogte ongeveer 66 cm. moet bedragen.

Welnu, op marktplaats.nl staan precies twee fietsen aangeboden met framehoogte 66. Eén in Tilburg en één in Amsterdam. Maar de laatste moet maarliefst € 195,- kosten.

Heeft iemand nog handige tips om op te letten tijdens de aanschaf van een racefiets?

Wastafel

2005-03-10T23:15:00.000+01:00

Vandaag na vijf weken weer op werk geweest. En vijf weken is niet genoeg gebleken om ook maar een kleine verandering teweeg te brengen. Zo bestelde ik in de kantine een broodje kaas maar kreeg een broodje garnalensalade. Daarnaast heb ik allerlei wilde plannen gehoord over upgrading van onze sanitaire voorzieningen.

In onze koffiehoek is geen kraan, waardoor je naar de WC moet met een kan om water te halen teneinde koffie of thee te zetten. Om dit ongemak te verhelpen zijn er plannen om een wastafel aan te leggen in de koffiehoek! Er is zelfs een plan-B: mocht een wastafel een onhaalbare kaart zijn, dan zouden de wastafels in de WC vervangen moeten worden door verdiepte wastafels, zodat de kan niet schuin gehouden hoeft te worden en er dus meer water in één keer gehaald kan worden.

Toen ik m'n werk anderhalf uur later verliet was ik erg moe door alle indrukken. Maar wie zou dat niet zijn na zoveel sanitaire opwindingen.

Zin

2005-03-09T14:03:00.000+01:00

Morgen ga ik naar Amsterdam en vandaag heb ik geen zin om iets te schrijven.

Specialist

2005-03-08T14:52:00.000+01:00

Mijn behandelend specialist is dokter van der Vis. Dokter van der Vis ontmoette ik voor de operatie één maal eerder, toen hij vaststelde dat ik inderdaad een nieuwe kruisband nodig had.

Het interessante met medisch specialisten is dat het reilen en zeilen in ziekenhuizen volledig om hen heen wordt gepland. Dit is natuurlijk een financieel gemotiveerde stand van zaken, omdat specialisten verreweg het duurste personeel is. Daarom werden de voorbereidende werkzaamheden verricht door de mindere goden. Dokter van der Vis bespaarde dure tijd door mij niet te begroetten toen hij binnenkwam. Na een tijdje had ik wel door dat Hij gearriveerd was, omdat ik z'n stem hoorde. Pas nadat de specialistische ingrepen waren verricht maakte hij zich voor mij zichtbaar en meldde mij dat de operatie was geslaagd. Het hechten en verbinden liet hij daarna over aan de mindere goden.

Aardige vraag die ik mezelf heb gesteld. Stel dat ik de beschikking kreeg over tien mensen, wat zou ik kunnen presteren in een halfuur?

Geldersekade

2005-03-07T16:05:00.000+01:00

Komende donderdag mag ik het thuis gaan proberen. Dat betekent dat we over drie dagen alle boeken en andere dingen gaan terug brengen naar de Geldersekade, dat ik wordt gedumpt bij de fysio en dat ik vanaf dan op eigen benen sta.

Voor m'n dagelijks ritme maakt dat niet uit, want tot de woensdag daarop zit ik nog vast aan m'n oude patroon. Na die woensdag de vijftiende krijg ik nieuwe oefeningen op, die me niet meer in de weg staan naar werk te gaan. Na wat doorvragen zal dat nieuwe schema bestaan uit twee uur fietsen per dag en vijf oefensessie van twintig minuten. Hiernaast blijf ik natuurlijk naar de fysio gaan, alwaar de sessie steeds langer duren en hun oude gruwelijkheid weer beginnen aan te nemen.

Installeren

2005-03-05T15:01:00.000+01:00

De computer via welke ik mijn knielog bijhoudt heb ik nu een maand in m'n bezit. In het begin liep i als een zonnetje maar hoe langer ik 'm had hoe langer hij ook deed over het opstarten. Van een bescheiden halve minuut in het begin, deed hij er laatst vijftien en een halve(!) minuut over om op te starten. En vijftien minuten is voor mij de grens om in te grijpen. Aldus heb ik alle vrees voor computers laten varen en m'n harde schijf geformatteerd en windows (en alle andere essentiala) opnieuw geïnstalleerd. Tot mijn grote vreugde heb ik tot nu toe alles zelf kunnen installeren. (Ik heb Victor één keer gebeld, maar dat was eigenlijk nergens voor nodig, dus dat telt niet.)

Nog een tip voor mensen die niet op spyware zitten te wachten: Hitman pro. Het is een gratis down te loaden programma, dat van vijf verschillende anti-spyware programma's de laatste definities bijhoudt (waaronder Ad-Aware) en ze allemaal achter elkaar runt. En daarnaast doet het ook het opschonen van ongebruikte bestanden en nog meer dingen waar je als leek niet aan toekomt om te begrijpen dat het überhaupt kan.

Oedipus

2005-03-04T17:00:00.000+01:00

Het is dierenleed troef hier in de Dahlialaan. As we speak wordt een guppy gelyncht door zijn soortgenoten. En het betreft hier niet zomaar een willekeurige gup, het is de stamvader. De vraag is waarom vadergup wordt aangevroten door z'n eigen dochters en zonen. Misschien zijn ze wel getraumatiseerd omdat hij zijn eigen dochters, voor de ogen van zijn zonen, keer op keer heeft verkracht. Maar ja, als mijn observaties juist zijn zijn het ook de zonen die zich stelselmatig vergrijpen aan hun eigen zussen en moeder.

Of misschien weten ze wel niet eens dat ze hun eigen vader de dood injagen. Maar kan onwetendheid een excuus zijn? Als het besef tot ze doordringt dat ze hun eigen vader hebben vermoord en dat ze al die tijd met hun moeder hebben geslapen, kan ik dan guppy's verwachten die hun eigen ogen uitsteken?

Sneeuw

2005-03-03T15:22:00.000+01:00

Oh, die heerlijke sneeuw. Eindeloos wandelen door dat Hollandse landschap bedekt door een dikke witte wollen deken. In Lisse sneeuwpoppen maken met de kleine dreumessen. In Ijmuiden ballen werpen met die duvelse kwajonges en in Hoofddorp dat ene tentje opzoeken met de heerlijkste snerwt en warme choco. Dit alles is m'n grofgebreide wollen trui.

Maar hoe anders is mijn realiteit. Mijn medemens vertikt het hun burgerplicht te vervullen - het schoonhouden van hun stoepje - en daarom kan ik al drie dagen de deur niet uit. Ik heb mij helaas genoodzaakt gezien dit ter sprake te moeten brengen middels een pamflet dat ik in 100 brievenbussen heb verspreid. En omdat in Aerdenhout niemand naar je luistert als je niet dreigt met de rechter, vermeldde het pamflet ook dat ik gerechtelijke stappen ondernam. Dat was natuurlijk bedoeld als grap.

Maar dat rapalje heeft smakelijk gelachen om mijn noodkreet en hun kroost erop uitgestuurd mij te belagen. En zo leef ik al drie dagen onder het permanent geroffel van sneeuwballen op de gevel.

Andriessen

2005-03-02T13:39:00.000+01:00

De eerste nacht in het ziekenhuis waren slechts drie van de zes bedden in mijn zaal bezet. De overige drie bedden werden de dag daarop gevuld, onder andere met meneer Andriessen. Meneer Andriessen is een vijftiger bij wie een kiste uit z'n gehemelte werd verwijderd, alsmede alle tanden in z'n bovenkaak. In onze zaal werd nauwelijks gepraat door de patienten. Naar schatting 70% van de vocale bijdragen stonden dan ook op conto van meneer Andriessen.

Een kleine ode aan de man, van wie elke lach uitmondt in een welluidende rochelhoest.

A.: Ik word aan m'n gehemelte geopereerd, hè. Nou dan mag je niet roken na de operatie.
Bed 2: Roken is natuurlijk ook niet goed, hè.
A.: Roken is niet goed, zuipen is niet goed, neuken is niet goed. HAHAHA.

A.: Nou stille boel hier hoor. Iedereen is hier zeker intellectueel, met al die boekies. Intellectuals.

Tussen mij en A. lag iemand in bed 5. Het gordijn tussen mij en bed 5 was om een of andere reden 's nachts dicht geweest.
A. tegen bed 5: Nou die buurman van jou hebben we de hele nacht niet gezien. Maar ik hoorde het daaar wel roffelen hoor, vannacht. HAHAHA.

In hetzelfde genre.
A.: Ik dacht dat ik moest vannacht. Dus ik ga naar de WC. Was het alleen een scheet. Nou het leek wel een onweersbui. HAHAHA.

's Nacht 1:00 uur. Bed 2 ligt al een tijd te snurken. Bed 5 zet ook in.
A.: Godverdomme. Daar begint hij ook al. HAHAHA.

's Morgens 7:00 uur.
Zuster: Goedemorgen! Goed geslapen?
A.: Wat een klotenacht!
Bed 5 grinnikt.
A. tegen bed 5: Vooral door jou, met je gesnurk. HAHAHA.

Bestaan

2005-03-01T14:28:00.000+01:00

Sinds mijn operatie heeft mijn bestaan een andere vorm aangenomen. Mijn fysieke vorm is op een kruisband na onveranderd: iedereen zal het erover eens zijn dat ik nu leef, net zoals een maand geleden.

Maar bestaan behelst meer dan in leven zijn. Iemand die zojuist overleden is, bijvoorbeeld, bestaat weliswaar niet meer fysiek, maar is springlevend in de administratie van de aangetrokken uitvaartmaatschappij. Nu is administratieve existentie misschien niet de meest aantrekkelijke vorm van het menselijk bestaan, maar één vorm is het zeker. (Alhoewel het wel bijzonder interessant is om een adellijk bestaan te lijden, hetgeen natuurlijk ook slechts een administratieve vorm van bestaan is.)

Een andere vorm is het commerciële bestaan. Mijn commerciële bestaan is wel danig veranderd, want sinds mijn ontslag uit het ziekenhuis heb ik letterlijk geen cent meer uitgegeven.

Vannacht werd ik bezweet wakker en het gonste door m'n hoofd: als kapitalisme is het bestaan te reduceren tot commercieel bestaan, besta ik dan wel?

Geboden

2005-02-28T19:11:00.000+01:00

De tien geboden van een kniepatiënt:

Gij zult de fysio uw God aanbidden en hem liefhebben met geheel uw hart geheel uw ziel en met al uw krachten.
Gij zult de naam van de specialist uw god niet zonder eerbied gebruiken.
Gij zult elke dag heiligen door te oefenen.
Gij zult uw vader en moeder eren, mits zij u voeden en naar de fysio brengen.
Gij zult uw bedrijfsarts niet doden.
Gij zult geen onkuisheid doen jegens verplegend personeel.
Gij zult geen kruisband stelen, mits beide hamstrings alsmede patellapees reeds zijn geplunderd.
Gij zult tegen uw naaste niet vals getuigen omtrent de toedracht van uw kruisbandblessure.
Gij zult niet begeren te voetballen.
Gij zult niet begeren dat uw naasten hun respectievelijke kruisbanden afscheuren.

Feestje

2005-02-27T14:33:00.000+01:00

Gister had ik een feestje want Carolijn was jarig. En omdat ik niet mag fietsen ging Carolijn me ophalen met de auto, wat heel aardig was van haar. Maar Carolijn kwam net te vroeg en daarom kon ik thuis niet meer eten, dus toen heb ik van Tube twee stukjes taart gekregen toen ik bij hun thuis was. En toen kwamen alle vrienden van Carolijn en de zus van Carolijn, die veel ouder is, en een vriendin van Carolijn. En die haar zus heeft ook een kruisbandoperatie gehad en kan nu weer alles.

En toen gingen we een hele leuke film kijken die Victor had gemaakt. De film ging over een auto en over Biktie. En toen moest ik alweer naar huis toe, en toen ik wegging ging iedereen voor me klappen omdat ik wegging.

Boekenverkoper

2005-02-26T13:36:00.000+01:00

Als revaliderende kniepatiënt ben ik maar al te blij mijn medemens van dienst te kunnen zijn. Al zou het leuk zijn als mijn medemens de moeite had genomen te pretenderen dat mijn knielog dagelijks door half de natie zou worden bezocht.

Floraboys cupfighters,

Zoals jullie wellicht allemaal gezien hebben ben ik onlangs begonnen met www.boekenverkoper.nl een site waar antiquairs en andere liefhebbers hun boeken te koop kunnen aanbieden. Om een site succesvol te maken is het belangrijk dat deze goed gevonden wordt door zoekmachines in hierbij is het heel belangrijk dat er veel links naartoe komen te staan. Op termijn is het idee natuurlijk om ervoor te zorgen dat mensen dit spontaan gaan doen zonder dat ze mij verder kennen maar gewoon omdat ze het een leuke site vinden, op dit moment lig ik echter nogal achter op de concurentie wat betreft aantallen links.

Om deze achterstand een beetje goed te maken zou ik jullie vragen om er een link naar toe te zetten op jullie eigen homepages. Waar het staat maakt in principe niet zoveel uit, of het nou gaat om je knielog of je vakantie foto's (bolide2000) of je astrologie website (en die van je vriendin), jullie zouden me een groot plezier doen door op deze pagina's een link te zetten, niet omdat ik verwacht dat daar veel mensen op komen maar omdat Google dit nou eenmaal waardeert.

Doe me dus eenmalig een plezier, denk even na over al je obscure websites en zet hier ff een link op, ik heb net even kort gezocht en kom ik al iets van 20 pagina's tegen van Floraboys, 20 links zou al een behoorlijk verschil maken.

Groeten en tot vanavond,

Joost

Positief

2005-02-25T14:12:00.000+01:00

Gisteren ben ik weer naar mijn fysio geweest en hij was bijzonder positief. Nu is mijn fysio niet positief zoals andere mensen positief zijn, maar voor zijn doen was hij erg positief.

Sessies duren sinds mijn operatie niet zo lang, omdat de arbeid thuis verricht moet worden. Ik kom alleen naar de fysio voor contrôle. Dus gister werd eerst nog wat aan m'n knieschijf geduwd en getrokken om te kijken of het allemaal wel flexibel was, ofzo. En daarna mocht ik twintig minuten fietsen op een home-trainer met de Panorama erbij. Dat zullen de eerste minuten zijn van een onschatbare hoeveelheid tijd die ik hierna op een fiets moet doorbrengen. Fietsen is namelijk erg goed voor de flexibiliteit van het kniekapsel, het vocht in de knie en de beenspieren.

De hamstring waar ik maandag nog zo'n last van had, is nu trouwens weer helemaal goed. Allemaal goed nieuws dus van het kniefront.

Post

2005-02-24T15:06:00.000+01:00

Post van drie weken:

1 rekening van de fysio

1 rekening van KPN

1 advertentie van Nuon

1 advertentie van de NS

5 brieven van de Rabobank

1 brief van de Belastingdienst

1 brief van Sanquin bloedbank

en natuurlijk de CD-ROM met röntgenfoto's.

Daarmee leidt de Rabobank het klassement lastigvallen-van-kniepatiënten, maar we hebben nog drie weken te gaan.

Röntgenfoto's

2005-02-23T14:22:00.000+01:00

Gister zijn de röntgenfoto's aangekomen die ik in het ziekenhuis heb besteld. Ik had gehoopt de boorgaten te kunnen zien en de spijkertjes waarmee de kruisband is vastgezet, maar ik kan niets van dat al ontwaren. Wel zie ik op beide foto's drie banen lopen, maar wat is zou ik niet weten. Ik vraag me af wat een dokter kan zien aan deze foto's. Je zou toch denken dat ze niet voor niets gemaakt worden. Of misschien dat ze zeker wouden zijn dat ze die ene schaar, die zo lekker knipt, niet in m'n knie hebben ingenaaid.

(Voor experts: ik houd me aanbevolen voor een interpretatie van de originelen.)

Muis

2005-02-22T15:53:00.000+01:00

Nèt op het moment dat ik me geïnstalleerd had voor de luncht (boterhammen gesmeerd, brace af) zag ik Nicky, onze kat, met een muis in z'n bek de keuken indraven. Trots legde-d-i z'n vangst in de achterkamer, waar het bloedende schepseltje het vege lijf probeerde te redden. Wat daarvan over was tenminste want hij bewoog enkel z'n voorpootjes. Omdat ik niet mag lopen zonder brace, moest ik die eerst weer aandoen voordat ik Nicky kon wegjagen - beschaafd als ik ben duld ik geen marteling in de achterkamer. Eenmaal op plaats delict aangekomen - met brace - stampte ik heel hard met m'n krukken op de grond. Enerzijds om Nicky weg te jagen, anderzijds om de muis de fatale hartaanval te bezorgen.

Maar helaas overleefde de muis het. Mijn eigen lot beklagend, vroeg ik me af wat te doen. Het beste zou zijn de muis uit z'n lijden te verlossen, maar daar zou ik onherroepelijk trauma's aan hebben over gehouden. Uiteindelijk heb ik in m'n goedertierendheid besloten de muis in een schoenendoos te duwen, voorzien van een stukje kaas, en het geheel afgesloten en wel in de schuur neer te zetten. Het lot van de muis ligt nu in handen van de Lieve Here God, die ik de keus heb gegeven dit veldmuisje liefdevol tot zich te nemen of wonderbaarlijk te genezen.

Het muisje is tot zijn Schepper weder gekeerd. Amen. Zijn heilige lichaampje ligt in de vuilnisemmer. Requiescat in pace.

Tegenslag

2005-02-21T13:32:00.000+01:00

Vanochtend ben ik wakker geworden met vrij hevige pijn in de hamstrings in m'n linker been. Hamstrings zijn spieren aan de achterkant van je bovenbeen. De nieuwe kruisband is weggenomen uit de hamstringpees (zie rode pijl). Het is dezelfde soort pijn die ik direct na de operatie voelde op de plek van de pees, maar nu in het spierweefsel. De pijn in de pees is na drie dagen weggegaan; in de spieren zelf heb ik nog niet eerder pij gehad. Het gevolg is dat elke beweging waarbij de hamstring opgerekt wordt pijnlijk is, zoals bukken.

Gelukkig zei de fysio dat het niet "verontrustend" was. Al begreep hij niet hoe het kan dat ik die blessure tijdens m'n slaap zou hebben opgelopen. Als de pijn morgen nog steeds aanhoudt, moet ik woensdag bij hem langskomen.

Hoewel het waarschijnlijk medisch gezien niets voorstelt, ben ik er niet zo blij door geworden. Deze pijn is de eerste terugslag en doet me realiseren dat het herstel geen immer stijgende lijn volgt.

Waardigheid

2005-02-20T13:38:00.000+01:00

Hoeveel is er over van 's mans waardigheid nadat

hij z'n been heeft moeten scheren
hij een blaascatheter heeft gekregen
bij hem een zetpil is ingebracht?

Boek

2005-02-18T14:28:00.000+01:00

Van een vriendelijke buurvrouw heb ik onlangs een boek gekregen, De valse dageraad van Jan van Aken. Ik ben er terstond in begonnen en ben er niet mee opgehouden totdat het uit was. De stijl doet denken aan Umberto Eco, maar is speelser en humoristischer. De valse dageraad is gesitueerd in Europa ten tijde van de eerste milleniumwende en verhaalt over Hroswith van Wikala die onder meer contacten legt met Deense Vikingen:

'Vader Litorius, hoe zat dat ook weer met die Jezus Jozefsson van u, was hij nou koning of niet?' riep hij [Harald] over tafel.
'Ja, maar Zijn koninkrijk was niet van deze wereld,' zei de geestelijke.
'Was hij een held?' vroeg Harald, en hij grijnsde naar mij [Hroswith].
'Hij was de grootste held die de mensheid gekend heeft.'
'Waarom is er dan geen saga over hem gemaakt? De Jezussaga?'

De tafel lachte , want de priester, zo legde Svein mij fluisterend uit, was niet geliefd. men vond hem een vervelende zeur die alles wat het leven de moeite waard maakt, wilde verbieden.

'Zo'n saga is er, Sire, hij heet de bijbel,' verklaarde de priester.
'Zing hem voor me.'
'De bijbel is niet om te zingen, en hij is ook niet in het Deens gesteld. Daarbij komt dat ik de inhoud niet uit mijn hoofd ken.'
'Er is een saga over de grootste held ooit, maar hij is niet om te zingen, niet in het Deens en ten slotte kent de enige volgeling van de held Jezus hem niet zijn hoofd,' zei Harald spottend.

Zeker ook geschikt voor mensen die het niet zo hebben op godsdienst, eetmanieren en levende ratten. Bij mij te leen.

Extreem

2005-02-17T19:46:00.000+01:00

Vandaag was een extreem spannende dag. Ik moest me eerst in Amsterdam bij m'n fysio melden. (Nog altijd wil ik een mooi stuk over hem schrijven, maar de juiste toon daarvoor is me nog steeds niet te binnen geschoten. Hij verdient het namelijk absoluut.) Hij constateerde dat alles goed gaat en heeft kleine wijzigingen aangegeven in twee oefeningen. Verder mag ik vanaf nu mijn linkerbeen met 100% belasten. Dat betekent in de praktijk dat ik nu mag wandelen met één kruk, die ik bij me draag voor noodgevallen.

'Normaal' lopen heeft trouwens - onverwacht - een vrij hoge graad op de valse emotie index. Misschien nog wel hoger dan de overgang van niet-lopen naar lopen-met-krukken (zie Buiten).

Vervolgens had ik een afspraak in ziekenhuis Hilversum, alwaar ik mijn hechtingen "inleverde", zoals dat heet in verplegersjargon. Het litteken van de operatie is nu pas in volle glorie te aanschouwen, maar ik moet zeggen dat het erg meevalt. Weliswaar vier cm. lang, maar allerminst bloederig. De arts-assistent die daarna de inspectie uitvoerde had letterlijk aan één ogenblik genoeg om te zien dat de toestand van knie goed was. Omdat ik natuurlijk waar voor m'n geld wil heb ik 'm nog wat vragen gesteld, van welke het antwoord me niet echt interesseerde. Ik zal het jullie besparen.

Peter

2005-02-16T14:24:00.000+01:00

Vandaag ontving ik een mailtje van Peter van Emde Boas (zie foto), mijn begeleider op de UvA. Peter is wiskundige en voor hem zijn lezersvragen zoals in Graaf volslagen triviaal.

Je vraag overigens naar een Eulerpad in een graaf waarin een knoop van graad 1 optreedt kan ik overigens niet serieus nemen... Je kunt interessantere problemen maken door constraints op te leggen aan het aantal keren dat je de grens tussen Heemstede en Aerdenhout passert, in combinatie met het windingsgetal en het aantal bochten dat je rechtsaf slaat.

Ik moet tegenover mijn leermeester natuurlijk altijd proberen niet stupide over te komen. Daarom wil ik duidelijk hebben gemaakt dat de lezersvraag puur ter educatie was van anders-geschoolden. Sinds Euler is het namelijk volslagen duidelijk dat ik geen wandeling kan maken waarlangs ik alle paden slechts eenmaal aandoe, waarbij ik ook thuis begin en eindig. Euler toonde immers aan dat voor een dergelijke wandeling om mogelijk te zijn, het in ieder geval zo moet zijn dat elke kruising verbonden is met een even aantal paden, behalve het start- en eindpunt. Welnu, wandelgraaf voldoet niet aan deze eis. QED.

Peter is watching me.

Schema

2005-02-15T13:49:00.000+01:00

Boven alles is mijn leven voorspelbaar. Mocht je je op een gegeven moment afvragen wat ik op dat moment aan het doen ben (weekend of niet), hieronder staat het.

8.45 - 10.00: oefenen
10.00 - 10.20: wassen
10.20 - 10.40: wandelen (4-3-1-3-4)
10.40 - 12.00: ontbijten en artikelen lezen voor werk
12.00 - 13.30: oefenen en wandelen (5-6-7-5)
13.30 - 15.00: lunchen en computeren
15.00 - 15.45: oefenen en wandelen (4-3-2-11-10-4)
15.45 - 16.45: computeren en lezen
16.45- 18.15: oefenen en wandelen (5-6-9-10-4)
18.15 - 19.00: eten
19.00 - 19.20: wandelen (5-7-8-11-10-4)
19.20 - 21.30: TV kijken en lezen
21.30 - 22.30: oefenen

(De cijfertjes coderen m'n wandeling, zie Graaf.)

SMS

2005-02-14T13:56:00.000+01:00

SMS-jes die ik ontving voor de operatie.

Joost

100 % sterkte merrel. Jossyt en tante s. Ps. Weblogs zijn voor het volk. Tot snel.

Carolijn

Merl! Heel veel sterkte morgen!

Victor

Gamegame. Nog even snel een soepele operatie gewenst en zeg maar tegen de chirurg dat als ie een foutje maakt, ze z'n kop van z'n soms trekken. Ps. Dvd ligt klaar.

Lara

Dag lieve merlijn.succes vandaag.dat alles maar goed mag gaan en je snel weer,op de been bent.liefs lara

Niels

Heel veel sterkte! En je weet t hè... Gewoon lekker je poot stijf houden!

Brace

2005-02-13T19:47:00.000+01:00

De nieuwe kruisband is op dit moment nog erg zwak. Een verkeerde beweging zou 'm kunnen beschadigen of doen scheuren. Gevaarlijk zijn draaibewegingen (torsi) en buigingen onder een hoek van minder dan 90 graden. Om dit te voorkomen heb ik in Hilversum een brace aangemeten gekregen. Met die brace aan kan ik m'n knie nauwelijks draaien, en de minimake hoek kan ingesteld worden in de scharnier-mechanismen ter hoogte van m'n knie. Overdag 90 graden, 's nachts 180 graden.

Naast een functionele rol vervult mijn brace ook een belangrijke signaalfunctie. Mensen met braces dienen vriendelijk toegelacht te worden luidt het devies in Aerdenhout. Overigens ben ik terughoudend met het wandelen langs drukkere wegen, omdat ik met brace een grote afleiding blijk te vormen voor automobilisten. Ik zou het niet op m'n geweten willen hebben dat iemand z'n bolide te pletter rijdt tegen een boom omdat ik zo nodig langs de kant van de weg om aandacht moet lopen schreeuwen met m'n brace.

Panda

2005-02-12T15:11:00.000+01:00

Panda zegt: hoe is het met jou? kom je wel een beetje de dag door?
Merlijn [17%] zegt: jawel hoor
Panda zegt: of ben je je al aan het vervelen
Merlijn [17%] zegt: krijg steeds meer oefeningen
Panda zegt: ik heb namelijk wel een klusje voor je
Merlijn [17%] zegt: klusje?
Panda zegt: een klusje voor jou tegen het vervelen
Merlijn [17%] zegt: oh zo
Panda zegt: want ik heb me d'r toch een leuk klusje!
Merlijn [17%] zegt: wat voor klusje heb je dan?
Panda zegt: nou... ik heb franje nodig voor indianenjurkjes, maar dat is dus nergens te koop
Panda zegt: en nu heb ik iemand nodig die met engelengeduld allemaal kleine knipjes in een sliert stof gaat zitten maken
Merlijn [17%] zegt: haha
Panda zegt: je mag ook die hele jurkjes in elkaar breien, maar ik dacht we beginnen rustig
Merlijn [17%] zegt: erg vriendelijk
Merlijn [17%] zegt: maar zo wanhopig ben ik nu ook weer niet, misschien over 3 weken

Graaf

2005-02-11T14:08:00.000+01:00

Dat van die Via Appia en Route 66 was natuurlijk een geste. In feite loop ik niet zo snel dat ik die legendarische wegen in tien minuten kan bewandelen. Niet in de laatste plaats omdat ik nog met krukken loop. Ik mag m'n linkerbeen maximaal 50% belasten. 50% is de belasting die je been ervaart als je in rust op twee benen staat. Tijdens het lopen verplaats je je gewicht van het ene op het andere been en wordt elke been afwisselend 100% belast. Met krukken moet ik m'n linkerbeen dus 50% ontlasten.

Om aan te geven waar ik zoal kan komen een klein kaartje van mijn huidige verblijfplaats.

Op het kaartje heb ik meteen maar wiskundig geabstraheerd. Elke wandeling in de nabijheid van mijn ouderlijk huis kan gecodeerd worden als een geordende, eindige reeks symbolen uit {1,...,11}. Zo heb ik vandaag de wandelingen 4-3-1-3-4 en 5-6-9-10-4 gemaakt. Gister heb ik alleen de 5-7-8-11-10-4 gelopen. Toen moest ik er nog even inkomen.

Vraag voor de lezer thuis: Als ik fitter ben en onbeperkt mag lopen, is er dan een wandeling die thuis begint en eindigt, en alle paden precies één maal aandoet? Anders gezegd, is er een permutatie van {1,...,11} die een wandeling codeert in bovenstaande graaf en begint met 4 en eindigt met 5?

Buiten

2005-02-10T22:02:00.000+01:00

Vanmiddag ben ik bij de fysiotherapeut geweest en vanaf vandaag mag (lees "moet") ik vijf maal tien minuten buiten lopen. Dat klinkt misschien weinig maar het is de eerste activiteit die me na de operatie weer is toegestaan. Ik heb ervoor gekozen de lezers van dit knielog niet te overladen met valse emoties, gegoten in zinnen die de schitterende wolkenlucht beschrijven of de fijne vogeltjes. Ik laat de beelden voor zich spreken. Enkele foto´s die ik nam onderweg:

Mis

2005-02-09T16:07:00.000+01:00

Dingen die mis hadden kunnen gaan, maar niet mis zijn gegaan:

Nadat de verdoving was gegeven, was er een spoedgeval binnen gekomen. Ik zou dan vriendelijk verzocht worden een nieuwe afspraak te maken, nadat de verdoving was uitgewerkt.
De spijkertjes hadden kunnen gaan ontsteken.
De hamstringpees was bij nader inzien toch niet sterk genoeg om als kruisband te kunnen functioneren. Als alternatief wordt een donorpees gebruikt. Een donorpees is een hamstringpees uit een lijk.
De donorpees had afgestoten kunnen worden.
Een van de gaten in m'n botten was niet in de goede richting geboord. (Hier wees m'n fysiotherapeut me op!)
Er was een meteoriet op het ziekenhuis gevallen.

Atropine

2005-02-08T15:25:00.000+01:00

Bij het inbrengen van het infuus voor de vorige operatie, de kijkoperatie in Amsterdam, was ik flauwgevallen. Toen viel het flauwvallen me wel mee, ik lag in een bed en viel zachtjes op een kussen. Maar het wakker worden was heel vervelend: het leek wel alsof er drie films tegelijkertijd in m'n hoofd werden afgespeeld, zonder dat ik bij machte was onderscheid te maken.

Een gewaarschuwd mens telt voor twee, daarom zei ik tegen elke zuster met een naald dat ik vorige keer was flauwgevallen bij het inbrengen van een infuus. In principe is dat niet iets waar verplegers warm of koud van worden. Dagelijks vallen er talloze mensen flauw, en dat zijn voornamelijk jongen mannen. Wel bereik je ermee dat ze atropine bij zich steken.

Deze keer was het inbrengen van het infuus geen probleem. De zuster keek nog een paar keer naar me toen ze al ergens anders bezig was, waarop ik elke keer vriendelijke glimlachte. De ellende begon toen de anesthesist een drain in ging brengen. Een drain is een heel dun slangetje dat in de ruggegraat ingebracht wordt, waardoor een verdovend goedje direct toegediend kan worden. Veel directer dan via je ruggegraat kan ik het me tenminste niet voorstellen. Hoe dan ook, ik kreeg niet echt het idee dat de anesthesist aan mij een makkelijke had want hij zat als een bezetene tegen m'n wervels te duwen. Na zo'n 15 seconden duwen en poeren voelde ik me alweer licht worden en brak het koude zweet me uit. De zuster die me vasthield had 't al gezien, via de hartslagmeter: ik had een hartslag van 30 slagen per minuut. "Ik ga flauwvallen geloof ik", hoor ik mezelf nog zeggen. Kordaat zei zij dat ze dat al gezien had en dat het zo wel over zou gaan. Waarmee ze doelde op de atropine die ze me al via m'n infuus had toegediend. Binnen zeven seconden voelde ik me alweer veel helderder, maar dat kon ook zijn gekomen doordat de anesthesist ophield met het aanleggen van leidingen in m'n rug.

Pijn

2005-02-07T17:59:00.000+01:00

Hoewel er een deel van m'n hamstring verwijderd is en gaten in m'n botten zijn geboord heb ik maar weinig pijn gehad. Voor m'n gevoel raakte de ruggeprik iets te vroeg uitgewerkt, waardoor ik alweer gevoel in m'n tenen kreeg op het moment dat de hechtingen werden ingebracht. Daarna werd ik naar de uitslaapkamer gereden, waar alle patienten liggen om bij te komen van narcose en ruggeprikken. Eigenlijk heb ik alleen daar pijn gehad, waarschijnlijk omdat de pijnstilling via de drain nog niet op gang was gekomen. Op een gegeven moment werd me gevraagd hoeveel pijn ik had op een schaal van 0 tot 10. Toen ik 3 antwoordde, kreeg ik meteen een flinke dosis pijnstilling via m'n rug, die heel koud aanvoelde in m'n ruggegraat. Enkele minuten later voelde ik me al veel beter.

Af en toe als ik een verkeerde beweging maak voel ik een schrijnend gevoel in m'n hamstring. De knie zelf of de gaten in m'n botten laten zich niet voelen.

Vocht

2005-02-06T16:40:00.000+01:00

Als reactie op de operatie -- knie heeft een trauma -- maakt kniekapsel vocht aan. De knie ziet er hierdoor heel erg dik uit. Toen ik uit het ziekenhuis kwam was hij zelfs zo dik dat ik m'n knieschijf helemaal niet kon onderscheiden. De fysio heeft me opgedragen permanent ofwel m'n quadriceps (bovenbeenspieren) alternerend te aan- en ontspannen ofwel m'n voet te bewegen. Door die bewegingen zou het vocht uit knie gedreven worden. Het vocht is onder meer slecht omdat het als gevolg heeft dat de quadriceps worden afgebroken.

Een eenvoudige meting leerde mij vanochtend dat de omtrek van knie 45,5 cm is. M'n rechter knie meet slechts 41,6 cm. Een elementaire berekening, aannemende dat beide knieen wiskundige bollen zijn, leert dat ik zo snel mogelijk van (ongeveer) 0,37 liter lymfevocht af moet zien te komen:

Flexie

2005-02-05T14:27:00.000+01:00

Het gaat goed.

Gisteren ben ik uit het ziekenhuis ontslagen. Aanvankelijk ging ik er vanuit dat ik donderdag al weg zou mogen, maar ze lieten me liever nog een nachtje blijven. En eigenlijk was ik daar wel blij mee, want ik was nog suf van de verdoving die via een drain in m'n rug werd toegediend.

Niels was zo aardig om me op te komen halen in Hilversum en in z'n Eend naar de fysio in Amsterdam te brengen, waar ik direct na ontslag diende te verschijnen. Daar werd me uitgelegd wat ik mag -- niets -- en wat ik vooral moet doen -- talloze oefeningen die erop gericht zijn de stofwisseling in knie te bevorderen en de mobiliteit op peil te houden.

De fysio van dienst was verder te spreken over de conditie van m'n knie. Het is een kaal opgezwollen varkensknietje, maar de fysio was blij dat de flexie van de knie erg goed was. Dat wil zeggen dat ik m'n knie nog redelijk ver kan buigen: minimaal zo'n 110 graden.

Dinsdag

2005-02-01T12:10:00.000+01:00

Dit weblog zou niet bestaan als ik een voorste kruisband zou hebben in m'n linkerknie. Morgen, woensdag 2 feb., ga ik naar Ziekenhuis Hilversum om een nieuwe kruisband te krijgen. Dat wil zeggen dat een deel van een pees uit m'n hamstring genomen wordt (zie eerste plaatje). Deze pees zal tot het juiste formaat gevlochten worden (zie tweede plaatje) en daarna in m'n knie bevestigd worden.

Het herstellen van deze operatie kan opgedeeld worden in twee perioden. De eerste zes weken moet de pees verteld worden dat i nu een kruisband is. Tijdens deze periode ben ik permanent aan het revalideren en is m'n sociale leven dood, zoals mijn fysio het omschrijft. De zes maanden daarop is het zaak de pees te leren wat het betekent om een kruisband te zijn. Dus dan begin ik geleidelijk weer met fietsen, hardlopen, roeien, springen op een trampoline, hinkelen, etc.

Na ongeveer zeven maanden moet ik een pees in m'n knie hebben, die weet dat i een kruisband is en weet wat dat inhoudt. Als dat zover is, stop ik met alle liefde in dit weblog te schrijven.